Hayatta mükemmel olmak için mi varız? Yoksa oluruna bırakıp devam etmek için mi? Ben ikincisini yapmak isteyip kendimi ilkini yaparken buluyorum hep. Karmaşa arasında bir an duruyorum ve "ama hani ikincisini yapacaktım" diyorum. Bugün bir atasözü duydum. Önceden de duymuşumdur fakat hiç dikkatimi çekmemiş önemsememişim demek ki. Kendimi oldukça "akıllı" zannettiğim içindir. Atasözü şu: "Akıllı düşününceye kadar deli çocuğunu everirmiş." Yine bir karmaşanın içindeydim o sıra. Aa dedim, "hani ben de az düşünecektim!?" Hani sadece oluşa bırakıp kendimi, o anki meseleye/işe odaklanacaktım. Şimdi işime dönme vakti...